నువ్వు జీవితమని పిలిచే ఈ చిన్న అనుభవం…
చరిత్రలో కొన్ని కోట్ల సార్లు పునరావృతమై ఉంటుంది:

రాలిన గులాబి మొగ్గ నీకొక విషాద గాధ – నిరుడు కురిసిన హిమసమూహం కరిగిపోతే గుండెకోత.
కానీ… కాలం హృదయం లేనిది: అలరించిన ప్రతి వసంతాన్నీ అలవోకగా సాగనంపుతుంది!

వీడ్కోలుగా ఆకాశం రెండు కన్నీటి చుక్కలు విడుస్తుంది,
కాలం మరో వసంతానికై పరుగు తీస్తూ పోతుంది!

అయినా ఎన్ని వసంతాలు రాలేదూ…
కరిగిపోయిన హిమసమూహం ఆ సింధువులో ఒక బిందువు!
రాలిన గులాబి మొగ్గ ఒక లెక్కా?

నిరుటి మేఘం చల్లిన కళ్ళాపి జల్లు తడి పై,
నవోదయపుటరుణకిరణాల ముగ్గులు పుస్తాయ్…
అయినా నీ రెండు కళ్ళూ… ఎందుకో, తడి జాడల్నేతడుముతూ ఉంటాయ్!
జీవితపుటెడారుల్లో జ్ఞాపకాల ఇసుక రేణువుల్ని వెదుకుతాయ్…

మరణాన్ని సమాధి చేసి, మర్త్యత్వపు సరిహద్దుల ఆవల… అవధుల్లేని జీవప్రవాహంగా…
నిరంతరం ప్రవహిస్తూ ఉంటాయ్!

Advertisement